Nog zoveel te doen…

Vandaag lees ik in Trouw dat het boek Ik heb de tijd van Paul Loomans is gekozen als Beste Spirituele Boek van 2013. Ik heb het geleend van de bibliotheek en onmiddellijk doorgebladerd naar het hoofdstuk ‘Maak jezelf bewust van knagende ratten en transformeer ze in witte schapen’. Want die knagende ratten, die ken ik. Hoe langer de ‘to-do-list’ wordt, hoe meer er knaagt. En dan gaat het niet alleen om vervelende taken, ook fijne en leuke dingen schieten er soms bij in.

Kan het ook anders? Ik lees dat lijstjes een negatieve bijwerking hebben: het afstrepen is fijn maar je ziet ook steeds wat nog ‘moet’. Dat geeft stress. Je zou die opsomming kunnen wegdoen en op je intuïtie vertrouwen. Hoe?

Een paar tips van de schrijver:
∞    neem je voor nog niet onmiddellijk te beginnen;
∞    bekijk wat je al weet en kan, en wat nog ontbreekt; wat maakt het zo lastig om te starten?
∞    visualiseer datgene wat je steeds voor je uitschuift, alsof je het gaat doen;
∞    praat er eventueel over met iemand die bereid is jou te bevragen zonder oplossingen aan te dragen;
∞    stel de redenen vast van de gespannen relatie die je met deze taak onderhoudt;
∞    laat het tijdstip van uitvoeren over aan je gevoel.

Door al deze aandacht krijg je als het ware een band met datgene wat je tot nu toe uitstelde. Het krijgt een positieve plek in je gedachten en er komt een moment dat je precies in de juiste stemming bent om het te gaan doen. Met plezier. De knagende rat is getransformeerd in een wit schaap.

Bronnen:
Boek Ik heb de tijdeen handleiding in Tijdsurfen, Paul Loomans, 2013
Dagblad Trouw, 7 februari 2014

Ver weg en dichtbij

ver-weg-en-dichtbij

ver weg is de rivier
de zachte lege lucht
de grijze horizon
het pad dat ik niet ga

dichtbij zijn de knoppen
frisse groene blaadjes
de eerste regenspat
mijn kind dat naast me gaat

dromend van de verte
draag ik je in mijn hart
liefde kent geen afstand
ver weg is zo dichtbij

Blauw

‘Blue droefje’
zei onze vriend uit
het Verre Oosten
die Nederlands leerde.

‘Blauw’ zeiden wij
en ‘druifje’,
maar het droefje
bleef blue.

Blue droefje
niks hoef je
dan bloeien
in de kou.

Blauwe
glimlach
die de winter
overwint.

1 6 7 8