Wat heeft jou vandaag verrast?

Wat zal deze dag mij brengen? Een vraag waarop je het antwoord pas weet als de dag voorbij is. Zolang we ‘in de tijd’ zijn, doen we dagelijks nieuwe ervaringen op.

Misschien is ‘in de tijd zijn’ geen bestaande uitdrukking. Ik kom erop door een jeugdherinnering. In het dorp waar ik opgroeide werd een overlijden aangekondigd door een in het zwart geklede man, de aanzegger, die huis na huis zijn boodschap bracht. Hij kwam binnen, nam zijn pet af en declameerde op plechtige wijze: ‘Namens de familie X heb ik de droeve plicht u mede te delen dat vannacht is overleden de heer of mevrouw X, gewoond hebbende… enz. enz.’ Na afloop zette hij zijn pet weer op en ging op weg naar de buren.

‘Het is toch wat’, zeiden mijn ouders dan, ‘dat die nu ook alweer uit de tijd is. Wie zal als volgende aan de beurt zijn?’ ‘Memento mori’ (gedenk te sterven) stond op de poort van de begraafplaats en deze regel werd bij ons thuis gepraktiseerd.

‘Uit de tijd’. Ik vind dat een beeldende uitdrukking. Als we geboren worden komen we in de tijd en bij onze dood gaan we er weer uit. Het is goed om daar af en toe bij stil te staan. Maar: in de tussentijd leven we, we leven NU. Is dat niet bijzonder genoeg om iedere dag aandacht aan te schenken?

Tijdens mijn opleiding Autobiografisch Schrijven maakte ik kennis met een schrijfoefening die daarbij helpt. Je hebt er niet veel voor nodig: een schrift, een pen en een rustig moment in de avond. Schrijvend geef je dagelijks antwoord op de volgende vragen:

  • Wat heeft mij vandaag verrast?roos in het zonlicht
  • Wat heeft mij vandaag geraakt?
  • Wat heeft mij vandaag geïnspireerd?

Willemijn Soer, docent Autobiografisch Schrijven, zegt[1]: ‘Bij nadere beschouwing blijken deze vragen ons hele innerlijk leven te vertegenwoordigen: wat we denken, wat we voelen en wat we willen of doen.’


[1] Willemijn Soer: Autobiografisch schrijven – waar wij het over hebben wanneer wij het over ons leven hebben blz. 241

Nog zoveel te doen…

Vandaag lees ik in Trouw dat het boek Ik heb de tijd van Paul Loomans is gekozen als Beste Spirituele Boek van 2013. Ik heb het geleend van de bibliotheek en onmiddellijk doorgebladerd naar het hoofdstuk ‘Maak jezelf bewust van knagende ratten en transformeer ze in witte schapen’. Want die knagende ratten, die ken ik. Hoe langer de ‘to-do-list’ wordt, hoe meer er knaagt. En dan gaat het niet alleen om vervelende taken, ook fijne en leuke dingen schieten er soms bij in.

Kan het ook anders? Ik lees dat lijstjes een negatieve bijwerking hebben: het afstrepen is fijn maar je ziet ook steeds wat nog ‘moet’. Dat geeft stress. Je zou die opsomming kunnen wegdoen en op je intuïtie vertrouwen. Hoe?

Een paar tips van de schrijver:
∞    neem je voor nog niet onmiddellijk te beginnen;
∞    bekijk wat je al weet en kan, en wat nog ontbreekt; wat maakt het zo lastig om te starten?
∞    visualiseer datgene wat je steeds voor je uitschuift, alsof je het gaat doen;
∞    praat er eventueel over met iemand die bereid is jou te bevragen zonder oplossingen aan te dragen;
∞    stel de redenen vast van de gespannen relatie die je met deze taak onderhoudt;
∞    laat het tijdstip van uitvoeren over aan je gevoel.

Door al deze aandacht krijg je als het ware een band met datgene wat je tot nu toe uitstelde. Het krijgt een positieve plek in je gedachten en er komt een moment dat je precies in de juiste stemming bent om het te gaan doen. Met plezier. De knagende rat is getransformeerd in een wit schaap.

Bronnen:
Boek Ik heb de tijdeen handleiding in Tijdsurfen, Paul Loomans, 2013
Dagblad Trouw, 7 februari 2014

Ver weg en dichtbij

ver-weg-en-dichtbij

ver weg is de rivier
de zachte lege lucht
de grijze horizon
het pad dat ik niet ga

dichtbij zijn de knoppen
frisse groene blaadjes
de eerste regenspat
mijn kind dat naast me gaat

dromend van de verte
draag ik je in mijn hart
liefde kent geen afstand
ver weg is zo dichtbij

Blauw

‘Blue droefje’
zei onze vriend uit
het Verre Oosten
die Nederlands leerde.

‘Blauw’ zeiden wij
en ‘druifje’,
maar het droefje
bleef blue.

Blue droefje
niks hoef je
dan bloeien
in de kou.

Blauwe
glimlach
die de winter
overwint.

1 6 7 8