Je eigen tempo

IMG_4177

“Loop niet te snel,” zegt Evy Gruyaert in haar hardloopprogramma Keep Running. “Het gaat er niet om hoe snel je loopt, wel dat je beweegt!”

Vorig jaar zomer ontbrak het me aan energie. Ik wilde fit worden. Liefst snel. Maar hoe? En waar te beginnen? Evy hielp me op weg met Start to Run. Het begon met korte stukjes hardlopen, afgewisseld met wandelen. Iedere les werden die korte stukjes langer. De focus lag op volhouden, niet op snelheid. Nu, acht maanden later loop ik nog steeds, in mijn eigen tempo en mèt plezier. Het maakt mijn hoofd leeg. Hardlopen is een geweldige manier van mediteren en ik voel me er goed bij.

Heb jij ook iets waar je naar toe wil werken of wat je wilt veranderen? Vijf kilo afvallen? Eindelijk die cursus gaan doen? Vaker mediteren? Je huis opruimen en in een andere kleur schilderen? Een eigen bedrijf beginnen? Voor wie net als ik van alles wil maar het lastig vindt te beginnen en vol te houden, geef ik graag wat tips door:

  • wat je doel ook is, begin klein
  • bepaal wanneer en hoe je wilt beginnen (zie ook Ik heb de tijd van Paul Loomans)
  • richt je op wat voor jou mogelijk is
  • vergelijk je niet met anderen
  • vertrouw erop dat je het kan
  • doe het met plezier èn
  • in je eigen tempo.

‘Het gaat er niet om hoe snel je loopt, wel dat je beweegt!’

Blauwe druifjes

In de lente mist ze hem het meest. Zoals vandaag, een vroege warme lentedag waarop de merel zingt. Wat hield hij van dat geluid. Het maakt haar aan het huilen. Het vogelgezang heeft een donker randje gekregen. Net als de kleuren, alsof er een grijs waas over heen ligt. Het bloeien van de voorjaarsbloemen doet pijn aan haar ogen. En vooral in haar hart, alsof het schrijnt.

Op een dag als vandaag zou hij aan de tuin begonnen zijn. En ze zouden, rustig aan, een wandeling hebben gemaakt door de buurt. “Kijk, de sneeuwklokjes zijn al uitgebloeid. Overal blauwe druifjes. En zie je dat, de magnolia begint al te bloeien, dat is gevaarlijk. Als het toch nog gaat vriezen….” Kwetsbaar, zo’n struik. Zoals hij kwetsbaar was.

Niet dat alle herinneringen mooi zijn. Hij had zo zijn eigen manieren om een stempel op dingen te drukken en dat was niet altijd makkelijk. Maar nu mist ze zelfs dat.

Erover schrijven wil ze niet. Nog niet. Liever gewoon praten. Over hoe hij was, wat hij voor haar betekende, hoe alles veranderd is nu hij niet meer leeft. En huilen, eindeloos huilen. ‘Vind je dat niet raar?’, vraagt ze. Nee, huilen hoort erbij, bij het voelen van de pijn die ze niet langer wil wegstoppen.

“Het gekke is”, zegt ze, “dat ook ander – oud – verdriet opnieuw de kop opsteekt. Er is zoveel gebeurd in mijn leven.” Altijd is ze flink geweest, is ze doorgegaan. Het was een manier van overleven die haar lang heeft geholpen. Nu niet meer.

We beginnen met al die verdrietige herinneringen een plek te geven in een denkbeeldige kast, de persoonlijke archiefkast. Ieder verlies krijgt een eigen laadje. En dat gaan we doorwerken, één voor één. Vandaag heeft het al geholpen te kunnen praten. Het neemt het gemis niet weg, maar het geeft een beetje lucht.

Stil op het BOSpad

spiegel jezelf
zonder oordeel
– liefdevol –
spiegel je zelf
als een boom
in het water
– oordeelloze
spiegeling –

© Hanneke Jongeling


Het BOSpad is een meditatieve wandelroute in de omgeving van Apeldoorn waar acht levensbeschouwingen elkaar ontmoeten via teksten op banken in de natuur (www.bosapeldoorn.nl)

Wat heeft jou vandaag verrast?

Wat zal deze dag mij brengen? Een vraag waarop je het antwoord pas weet als de dag voorbij is. Zolang we ‘in de tijd’ zijn, doen we dagelijks nieuwe ervaringen op.

Misschien is ‘in de tijd zijn’ geen bestaande uitdrukking. Ik kom erop door een jeugdherinnering. In het dorp waar ik opgroeide werd een overlijden aangekondigd door een in het zwart geklede man, de aanzegger, die huis na huis zijn boodschap bracht. Hij kwam binnen, nam zijn pet af en declameerde op plechtige wijze: ‘Namens de familie X heb ik de droeve plicht u mede te delen dat vannacht is overleden de heer of mevrouw X, gewoond hebbende… enz. enz.’ Na afloop zette hij zijn pet weer op en ging op weg naar de buren.

‘Het is toch wat’, zeiden mijn ouders dan, ‘dat die nu ook alweer uit de tijd is. Wie zal als volgende aan de beurt zijn?’ ‘Memento mori’ (gedenk te sterven) stond op de poort van de begraafplaats en deze regel werd bij ons thuis gepraktiseerd.

‘Uit de tijd’. Ik vind dat een beeldende uitdrukking. Als we geboren worden komen we in de tijd en bij onze dood gaan we er weer uit. Het is goed om daar af en toe bij stil te staan. Maar: in de tussentijd leven we, we leven NU. Is dat niet bijzonder genoeg om iedere dag aandacht aan te schenken?

Tijdens mijn opleiding Autobiografisch Schrijven maakte ik kennis met een schrijfoefening die daarbij helpt. Je hebt er niet veel voor nodig: een schrift, een pen en een rustig moment in de avond. Schrijvend geef je dagelijks antwoord op de volgende vragen:

  • Wat heeft mij vandaag verrast?roos in het zonlicht
  • Wat heeft mij vandaag geraakt?
  • Wat heeft mij vandaag geïnspireerd?

Willemijn Soer, docent Autobiografisch Schrijven, zegt[1]: ‘Bij nadere beschouwing blijken deze vragen ons hele innerlijk leven te vertegenwoordigen: wat we denken, wat we voelen en wat we willen of doen.’


[1] Willemijn Soer: Autobiografisch schrijven – waar wij het over hebben wanneer wij het over ons leven hebben blz. 241

Nog zoveel te doen…

Vandaag lees ik in Trouw dat het boek Ik heb de tijd van Paul Loomans is gekozen als Beste Spirituele Boek van 2013. Ik heb het geleend van de bibliotheek en onmiddellijk doorgebladerd naar het hoofdstuk ‘Maak jezelf bewust van knagende ratten en transformeer ze in witte schapen’. Want die knagende ratten, die ken ik. Hoe langer de ‘to-do-list’ wordt, hoe meer er knaagt. En dan gaat het niet alleen om vervelende taken, ook fijne en leuke dingen schieten er soms bij in.

Kan het ook anders? Ik lees dat lijstjes een negatieve bijwerking hebben: het afstrepen is fijn maar je ziet ook steeds wat nog ‘moet’. Dat geeft stress. Je zou die opsomming kunnen wegdoen en op je intuïtie vertrouwen. Hoe?

Een paar tips van de schrijver:
∞    neem je voor nog niet onmiddellijk te beginnen;
∞    bekijk wat je al weet en kan, en wat nog ontbreekt; wat maakt het zo lastig om te starten?
∞    visualiseer datgene wat je steeds voor je uitschuift, alsof je het gaat doen;
∞    praat er eventueel over met iemand die bereid is jou te bevragen zonder oplossingen aan te dragen;
∞    stel de redenen vast van de gespannen relatie die je met deze taak onderhoudt;
∞    laat het tijdstip van uitvoeren over aan je gevoel.

Door al deze aandacht krijg je als het ware een band met datgene wat je tot nu toe uitstelde. Het krijgt een positieve plek in je gedachten en er komt een moment dat je precies in de juiste stemming bent om het te gaan doen. Met plezier. De knagende rat is getransformeerd in een wit schaap.

Bronnen:
Boek Ik heb de tijdeen handleiding in Tijdsurfen, Paul Loomans, 2013
Dagblad Trouw, 7 februari 2014

1 6 7 8 9