Te koop

Vanmiddag was het er weer. Dat gevoel. Ik zat op het heidebankje in de lage novemberzon, met mijn ogen dicht. De tijd hield haar adem in. Geluiden vervaagden tot alleen de wind overbleef. En een innerlijk landschap dat steeds helderder werd.

Het was alsof hij zo zou komen aanstappen. Een sportieve oude heer met een geruite pet op zijn hoofd. Hij zou ons groeten en vragen of hij erbij mocht komen zitten. Natuurlijk. We zouden praten. Over wandelen en foto’s maken. Over genieten van licht en lezen en schrijven. Over zinvol ouder worden.

Zo lang ik mijn ogen gesloten hield, zou het zo kunnen zijn.

Maar er kwamen luid pratende fietsers voorbij, een hond met een tak in zijn bek, een fluitende hondenbaas en wandelaars met stokken. De zon zakte snel en het werd koud.

Ik stond op en koos de weg terug naar huis. Weg van de hei, door het bos en voorbij het veld, waar hij mij vorig jaar nog wees op welke plek de mooiste paddestoelen groeiden. Langs de gracht met de eenden. Ik keek omhoog naar zijn huis. De plant op het balkon was doodgevroren. Er stond een bordje: Te koop.

Een novembermiddag kan koud zijn. Mensen komen en gaan. Alles verandert.

Wat blijft is weemoed, gemengd met dankbaarheid. Voor iedere lieve onmisbare medemens die mijn leven verwarmde.

 

Droefheid

droefheid

De kamer geurt naar zoete olie. In het schemerdonker branden kaarsen. Ik zit in de lotushouding op mijn matras en luister naar muziek.

‘So long Marianne, it’s time that we began,
to laugh and cry and cry and laugh about it all again.’

Ik woon ver van mijn ouders in een middelgrote stad. Verdien mijn eigen inkomen. Maak nieuwe vrienden met andere gewoonten en andere muziek. Schilder de muren van mijn kamer groen, oranje, bruin. Het wisselt na iedere verhuizing.

Soms ben ik moe van mijn werk. Somber om wat er in de wereld gebeurt. Treurig om een verloren liefde. Dan wil ik de donkere stem van Leonard Cohen horen. Songs van verlangen, weemoed, vol duistere gevoelens die ik nauwelijks begrijp. Muziek die raakt aan de rafelranden van het bestaan en diep van binnen resoneert.

Als de eenzaamheid toeslaat en de dagen steeds donkerder lijken, voel ik me op een wonderlijke wijze getroost door het sonore geluid van Cohen. Het kan altijd erger.

###

Mijn tijd als kamerbewoner lijkt een eeuwigheid geleden. Veel vrienden van toen zijn uit mijn leven verdwenen of dood. Mijn muziekkeuze is veranderd maar soms stuit ik weer op muziek van de oude meester. Met daarin behalve droefheid ook verwijzingen naar spiritualiteit en naar een afscheid dat onvermijdelijk dichterbij komt.

Een dag nadat Amerika een onvoorstelbare presidentskeuze heeft gemaakt, hoor ik ’s morgens op de radio dat Leonard Cohen is overleden. Hoewel ik hem nog zelden beluister, schrik ik ervan. Allerlei herinneringen fladderen door mijn hoofd. De oude melancholie is springlevend.

Hoe is dat, als een jeugdicoon sterft? Het voelt als weemoed, als verlatenheid. Als heimwee naar wat nooit meer komt, in een wereld die er niet vrolijker op wordt.

Zijn laatste album ‘You want it darker’ hoor ik pas na zijn dood en het raakt me.

‘I’m leaving the table, I’m out of the game.’

De zanger is gegaan, de droefheid blijft.

Kamer

kamer

nog eenmaal sta ik
in die lege ruimte
zonder bureau
zonder foto’s
zonder jou

ik adem zacht

kleiner
lijkt je kamer
dan toen jij
die bezielde
de lucht die jij ademde
is stil blijven staan

de muren zwijgen

in gedachten zie ik
moeizame vingers
boven toetsen
je schrijft
letters vol liefde
één voor één

veelkleurige zegels
schuif je in albums
behoedzaam
albums die je vult
met waarde
voor later

nu is later vroeger
aan alles komt een eind
geen tijd voor emoties
het huis moet leeg
het huis is
uitgeleefd

en jij
je hebt
een kamer
in mijn hart

voorgoed

Oktoberavond

oktoberavond

nevels
sluipen over de velden
kruipen tussen mijn wielen
duwen hun donzige kilte
tegen mijn ruit

koele avond
wint terrein
het daglicht dooft

rijdend door dit schemeruur
waarin doden mij omringen
adem ik een zachte wolk
van droefheid
rond mijn hart

telkens weer afscheid
steeds minder vaak
een nieuw begin

September

zomermaanden
schrijden voort
op lome voeten
ongehaast

in droomzachte dagen
en wakkere nachten
fluistert de wind stil
een lied in mijn haar

uren bewegen
snel als gedachten
lichter dan grijs
sluipt juli voorbij

verdriet en vreugde
heb ik geparkeerd
in de achtertuin
van augustus

nog even heel even
de droomtijd verglijdt
want van dichtbij
wenkt september

en in de verte
wacht onbewogen
de donkere kilte
van winterse weemoed

1 2 3 4 9