Achter de volgende bocht

Elke nieuwe levensfase begint met een eerste stap op een onbekend pad. Zoals in de vakantie, wanneer nieuwe routes je verrassen en je nieuwsgierig bent naar wat er te zien is achter de volgende bocht. Valt het mee of valt het tegen?

Ouder worden is voor mij zo’n nieuwe fase. Wat kan ik verwachten, hoe zal het gaan? Tot nu toe leek mijn levenspad in grote lijnen uitgestippeld: leren, werken, huis vinden, een relatie, kinderen, altijd bezig zijn. Dan – opeens – breekt de tijd aan dat de kinderen volwassen zijn, het werk verleden tijd is en dat er, naar je hoopt, nog een aantal gezonde jaren voor je liggen.

In mijn hart heb ik het meest met wat bekend is. Ik voel me verwant aan Hestia, de Griekse godin van de haard. Zoals deze onopvallende Olympiër hou ik van rustig thuis zijn, stilte, een warme sfeer en me verdiepen in alles wat het leven zinvol maakt. Het is vertrouwd en geeft een veilig gevoel.

Ooit was dat nu bekende ook nieuw. Ik herinner mij de spanning van mijn eerste schooldag, mijn eerste werkdag, mijn eerste nacht als kamerbewoner. De ontroering toen mijn kind voor het eerst in mijn armen werd gelegd. Langzaamaan of soms heel snel werd het onbekende vertrouwd. Maar er kwam altijd weer wat nieuws, wat anders.

De Ierse dichter, priester en filosoof John O’Donohue schreef:

Hoe graag zou ik niet leven
zoals een rivier stroomt,
gedragen door de verrassing
van zijn eigen ontvouwen.

Bij het ouder worden hou ik graag vast aan de gedachte dat er steeds nieuwe dingen zijn om te doen en te leren. Het blijft verrassend, als een meanderende rivier.